In het boek lopen twee verhalen door elkaar. We volgen Sarah een Joods meisje dat in 1942 met haar ouders en haar broertje in Parijs woont. En het verhaal van Julia die anno nu in Parijs woont met haar man Bertrand en haar bijna puberende dochter Zoë. Wanneer Julia voor haar werk – als journaliste – een artikel moet schrijven over de herdenking van het drama van Velodrome d’Hiver blijkt dat Sarah en Julia meer met elkaar te maken hebben dan je eerst denkt.

Om niet al te veel te verklappen van het boek zal ik niet verder op het verhaal in in gaan. Vol bewondering als ik het boek, zeker met het achterliggende idee dat dit niet een fictief verhaal is geweest. Natuurlijk worden ook waar gebeurde verhalen in boeken films soms aangedikt of anders herschreven. Maar tijdens het lezen van het boek heb ik toch wel wat dingen opgezocht, om meer een beeld te krijgen bij het verhaal.

Op 16 juli 1942  werden in Parijs 12.884 joden gearresteerd door niet Duitse maar Franse politieagenten: 4051 kinderen, 5802 vrouwen en 3031 mannen werden uit hun huizen gehaald en met bussen naar het Velodrome d’hiver gebracht om daar voor vijf dagen onder erbarmelijke omstandigheden vastgehouden te worden. Na vijf dagen werden de gevangenen vervoerd naar  de kampen in Drancy, Beaune-la-Rolande en Pithiviers en vervolgens naar vernietigingskampen. Een gebeurtenis waar men in Frankrijk voornamelijk over zwijgt totdat de Franse president Jacques Chirac in 1995 zicht verontschuldigd voor de rol van de Franse politieagenten en ambtenaren in de Roundup.

En altijd als ik wat van de Tweede Wereld Oorlog lees, ontkom ik niet aan het gevoel van ongeloof en verbazing. Niet alleen het verhaal – dat zeer persoonlijk (ook al is het geen autobiografie) geschreven is – maar zeker ook het waarheidsgehalte draagt er aan bij dat je het boek in een mum van tijd doorleest. Aanrader en lezen dus!

Meer informatie:
Cultuurbewust.nl
Velodrome d’Hiver op Wikipedia

Bekijk hieronder de foto’s van het bezoekje aan Brussel en het stripmuseum.

Daar waar ik me soms dan wel eens afvraag, wat deed ik vroeg eigenlijk met al die tijd dat ik nu bezig ben met al die “sociale vrienden en vriendinnen”? – waarschijnlijk buitenspelen met een doodgewone bal, spelen met mijn action-figures -  ja ik ben van die generatie – (denk TMNT, Thundercats en Ghostbusters = jeugdsentiment ) en af en toe een (strip)boek lezen. – werd deze week de online suicide machine wel erg verleidelijk.

Om een bruggetje te maken naar dat laatste… en dan doel ik op het lezen van boeken. Ik heb sinds kort een schrijver gevonden waarvan zijn boeken me wel interesseren. Namelijk Micheal Crichton; bekend van oa. ER, Jurassic Park, Congo en Disclosure. Zijn boek “Prey” heb ik niet in een adem uit gelezen – omdat ik stomweg niet zo snel lees – maar had ik dat gekund, dan had ik het in één adem uitgelezen. Met vlagen spannend boek en wederom (net als “Next”) doordrenkt van een mix van fictie en werkelijkheid. Een aanrader dus voor mensen van het SF/realiteit genre (ik wil nog net niet Star Trek zeggen, dat is wat té fantasie vol, naar mijn mening).

Op naar het volgende boek, ik denk “the andromeda strain” of “Pirate Latitudes”

En nu? Nu ben ik alweer bezig met diverse andere projecten, waarvan ik zeer waarschijnlijk over een maand of 3 zal berichten…